Η τριήμερη απεργιακή μάχη που έδωσαν τα εργατικά σωματεία και συνδικάτα, τα αγροτικά μπλόκα, οι φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι έδειξε πως το εργατικό και λαϊκό κίνημα στέκεται όρθιο. Και στέκεται όρθιο γιατί τα τελευταία χρόνια, με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό κόμμα, την υποχώρηση και το συμβιβασμό που συντελέστηκε στη λαϊκή συνείδηση, την πλατιά καλλιέργεια αυταπατών και φρούδων ελπίδων για μια καλύτερη διαχείριση του καπιταλισμού από μια «αριστερή» κυβέρνηση, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ στάθηκαν όρθια. Δεν υπέκυψαν στις πιέσεις για συμμετοχή σε μια κυβέρνηση σφαγής των δικαιωμάτων του λαού, αποκάλυψαν τα εκβιαστικά διλήμματα μπροστά στις εκλογικές μάχες και το δημοψήφισμα του Ιούλη, κάλεσαν σε επαγρύπνηση και οργάνωσαν τον αγώνα μετά την υπογραφή του 3ου μνημονίου, παρά τις αντιξοότητες.
Σήμαναν συναγερμό, όργωσαν τους χώρους δουλειάς, σπουδών και κατοικίας, για να υπάρξει μαζική λαϊκή αντίδραση ενάντια στο νόμο - λαιμητόμο της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό. Κυρίως, αναδείκνυαν σε κάθε φάση του αγώνα τον πραγματικό αντίπαλο που έχει να αντιμετωπίσει ο λαός, δηλαδή τα μονοπώλια και την εξουσία τους, το κράτος τους, τις ενώσεις των ΕΕ και ΝΑΤΟ, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους. Η λαϊκή πάλη που προέκυψε από αυτή τη δουλειά, οι απεργίες και τα αγροτικά μπλόκα το Φλεβάρη του 2016, φόβισαν το κεφάλαιο και την κυβέρνηση, που έφτασε στο σημείο να ψηφίζει τα μέτρα σαν τον κλέφτη μέσα στη νύχτα, πριν καλά - καλά τελειώσει το Πάσχα...
